şu yaşımda çarpıntı sahibi bir insan olmuş olmam ömrümün uzunluğu konusunda beni işkillendirse de, bu durumu "en azından eğleniyorum lan." deyip hayattan keyif almak için bahane olarak kullanıyor, adeta mini çakallığın sınırlarını zorluyorum. bir yandan da biraz daha yaşlanınca çarpıntısı olan bir öğretmen olarak ne kadar havalı olacağımı düşünüp hayali örgü battaniyeme sarılıyorum. geçen yılın sonlarında üzerime yerleşen öğretmenlik yapma hevesimde de en ufak bir azalma olmadı zaten. classroom management adlı 304 kodlu formasyon dersinden çıktığım gibi ödev yapmak üzere kütüphaneye kurulmam beni ne kadar öğretmen yapar bilmiyorum ama BEN ARTIK ÖĞRETMEN OLMAK İSTİYORUM. eğitim fakültesi dekanlığına önemle arz ederim.
